aptal...

Aptal... beceremediğin hayatın yürütemediğin arkadaşların diye başlamalı söze ama toparlayamadığı kafası yıpranmış sinirleri yıllara meydan okur gibiydi peki bu hissettiği garip his neydi normal miydi kalbini kullanmayı beceremeyen biri tüm bu düşünceleri aklından geçirebilir mi? başkasına ait olan senin değildir kuralına ne olmuştu peki bu yazıyla tüm herşeyi değiştirmesi gereken kişi olmalıydı aptallık etmemeliydi sonu karanlık yollar çıkmazdır asla aitlik olmaz hep paramparça olur hayatı insanın ne demeli nasıl yaşamalı insan bilmeden devam eden hayat karışıklığında kaybolur insan...Tüm bu düşüncelerin ve bu kasvetin üzerinden 6 ay geçmiş 6 ayda adeta kurallar yıkılmış yapmam dediği ne varsa yapmış bana göre değil dediği ne varsa bir bir olmuştu sonuçsuz amaçsız tutulmuştu tüm bunları görmesi ve hüsrana uğradığını anlaması 6 ayını almıştı hayatında ilk kez masumca sevmiş uğruna herşeyi göze almış aptal gibi inanmış kanmıştı yinede vazgeçmeden bıkmadan beklemişti sonuç mu aldatıldı...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

çocukluk acısı

MUTSUZLUK

İKİ AŞK