ZAVALLI
Bir çocuk tanıdım henüz çocukken dayak ile karşılaşan ve bunu hiç dile getiremeyen sessiz ağlamaları dışında yapabileceği hiçbir şey olmadan yıllarca annesinden gördüğü şiddeti susarak sakladı. başından burnundan kanlar aksa da o yinede annesini çok sevgi sırtında kırılan odunları hiç görmemiş acısını hissetmemiş gibi yaşadı bir zavallı komununda biriciği babası korurdu onu ama ne var ki babası da genç yaşında vefat ettiğinde henüz 18 yaşına yeni girmişti. 18 yıl bir fiil dayak yemişti ne yapması gerektiğini biliyordu artık büyümeli güçlenmeli ve dayak yememeliydi ve gece gündüz çalışarak emeline ulaştı ama kalbini kaybetti insanların sevgisinden hep şüphe eden biri oldu aradan yıllar geçti o zavallı korumasız kız büyüdü evlendi ve annesinin ona ihtiyacı oldu çünkü biliyordu artık zavallı değildi güçlü ve girişken biriydi bu dünyada onu ezecek kimse yoktu artık korkmuyordu çünkü kız çocukları okuyup çalışıp güçlü olmak için vardır ezilip hor görülüp dayak hezimet altında yaşaması için değil...
Yorumlar
Yorum Gönder